Het is maandag en ik heb twee dagen opleiding familieopstellingen bij Bert hellinger instituut.
Een van mijn medecursisten heeft een vraag betreft haar loopbaan. Er wordt een opstelling gedaan.
Zij is ook net als ik geëmigreerd en tijdens de opstelling worden onder anderen land van herkomst en Nederland opgesteld.
Terwijl ik op mijn stoel aan de kant zit, word ik intens geraakt. Angst en verdriet vanuit het geboorteland, worsteling van de vrouwenlijn. De tranen vloeien over mijn wangen.
Wat is dit nou weer?
Ik word overvallen door een enorme verdriet.
De tranen vloeien en ik kan het niet stoppen.
Later mag ik zelf een vraag inbrengen.

Ja de spanning op mijn borst, ik zou eens willen weten waar dat vandaan komt? Inmiddels kan ik er best goed mee omgaan, ik ben bewust geworden van mijn eigen hulpbronnen en die kan ik goed inzetten. Echter komt het telkens terug en is niet relevant met wat er gaande is.
Als ik iets uit mijn comfort zone ga, is hij er weer.

Evan later sta ik in de opstelling en toch voelt het niet als mijne. De trainer pakt mijn hand en vraagt of ik echt even een grote afstand wil nemen.
Ze vraagt aan mij: Van wie is deze vraag?
Het voelt alsof iemand mij wakker schudt. Zonder twijfel zeg ik : van veel mensen, heel veel vrouwen.
Ze zegt: dit is veel te groot voor jou, neem afstand, laat het daar, jij kan het niet oplossen.
Laten, kan dat zomaar? Het is mij zo vertrouwd en wat moet ik zonder….?
Ze houdt mijn hand vast …en laat in een keer los en ineens kan ik weer doorademen.
Ik besefte dat het niet van mij was.Ik kreeg de keuze om de leed van anderen mensen te laten waar het hoorde. Veel te zwaar om het in mijn eentje te dragen. Het maakte me wankel.

En ik kan je vertellen dat sindsdien de druk op mijn borst  een hele andere betekenis heeft gekregen. Het is stuk lichter en ik ervaar meer ruimte.

Herken je dat bij jezelf?
Dat je wel eens vol emotie zit en je kan het niet helemaal plaatsen. Dat bepaalde emoties te groot voelen. Heb je je weel eens afgevraagd: Is dit van mij of van iemand anders?
Het hoeft niet alleen een emotie te zijn, het kan ook een opgave zijn die je voor iemand anders aan het vervullen bent.
Bijv je studie keuze, was dat jou keuze of van iemand anders die de studie niet kon doen of kon afmaken?

Of ben je bijv degene die altijd veel te hard werkt , zich verantwoordelijk voelt en vaak moe is?
Ervaar je het telkens weer als teveel? En voelt het alsof het nooit klaar is? Ben je een niet te vullen vat?

Dan zou het heel goed kunnen dat je iets voor of van iemand anders draagt wat niet helemaal van jou is. Het lot van een van je ouders, emoties die niet geuit mochten worden, succes die er niet mag zijn, continue presteren, etc..

Met behulp van systemisch werk en het werken met een opstelling kunnen we onderzoeken of dit patroon aan de hand is.
Wat onzichtbaar en onbewust was, wordt weer zichtbaar. Je wordt bewust dat je dit patroon hebt .

Je ervaart dat je de keuze hebt om het te laten.
Te laten wat niet van jou is.

Hierdoor ga je weer op je eigen plek staan, je draagt wat wel van jou is. Je gaat groeien, je ervaart meer kracht en levenslust.

Het eigene dragen sterkt