Voor mij zit een intellectuele vrouw met een universitaire opleiding. Ze heeft een warme, nieuwsgierige blik.

Ik voel de behoefte om eerst meer uit te gaan leggen wat de bedoeling van ons gesprek is. Om ook meer in ons lichaam te gaan zakken. 

“Ik zet me in voor de persoonlijke ontwikkeling van ambitieuze vrouwen met een migratie achtergrond. Vrouwen die als het ware ingeburgerd zijn en al een carrière hebben. Ze willen presteren, ze willen gezien worden en een eigen plek verdienen om uiteindelijk zich thuis te voelen. Maar hoever moet je gaan?

Ik ben er zelf een van.Ik heb hard gewerkt om een plek te vinden binnen de Nederlandse maatschappij. En dat lukte en toch voelde ik me niet thuis en de plek was niet mijn plek. Het gaf mij geen voldoening. En toen ging ik me verdiepen in wat migratie voor mij betekent heeft.

De echte besef kwam toen mij tijdens een training werd gevraagd:

Ben je ooit innerlijk vertrokken uit je geboorteland?. 

Die vraag kwam echt binnen. Nee eigenlijk niet. Ik verlangde nog naar een wereld waarin mijn geboorteland en Nederland samen konden smelten.

Ik moest eerst innerlijk vertrekken uit mijn geboorteland , het verlies nemen en het goede in mijn hart sluiten om vervolgens te kunnen aarden in Nederland. Toen kon ik pas mijn plek vinden en mijn ware potentie leven.

En toch ben ik nieuwsgierige hoe het voor andere is.En ik vind dat die verhalen gehoord moeten worden.” Vertel ik haar bijna in een adem.

Haar blik blijft warm en haar houding is open.

“Wat voor effect heeft migratie op jou leven gehad?” vraag ik aan haar

“Ik was 4 jaar toen ik samen met mijn ouders en mijn twee zussen naar Nederland vluchtte. Wij konden wegens politieke redenen niet meer in mijn geboorteland blijven.Ik ben verder in een Amsterdamse wijk(oud west) opgegroeid.

Bij de cultuur van mijn ouders gaat het meer om een collectieve identiteit. Je doet wat de rest van de familie doet.

Zelfs in Nederland is het een uitdaging om je eigen leven te leven als migrant als je nog aan de collectieve normen en waarden van je familie vast zit. Dit achtervolgt mij nog steeds, in de verwachtingen die mijn familie nog van mij heeft. Soms voel ik me een migrant in mijn eigen familie. Al is er veel liefde, er is ook veel onbegrip.”vertelt ze.

Ik herken dit zelf uit mijn Iraanse achtergrond. Hoe loyaliteit aan je systeem van herkomst een grote rol in je leven kan spelen.Het doet je twijfelen aan de keuzes die je maakt. Je kan je snel schuldig voelen en het gevoel hebben dat je het nooit goed doet.

“Ik heb op een gegeven moment besloten om te gaan reizen. Op zoek naar mezelf. En nu kan ik niet bij een plek thuis horen.Ik wil voel me overal en toch nergens echt thuis. Ik hou van ontmoetingen met mensen uit verschillende culturen.” Zegt ze.

Er zit zoveel enthousiasme in haar verhaal dat ik haar moet onderbreken.

“wat brengt het jou al die interesse in mensen en culturen?” Vraag ik aan haar.

“Het is een uitreiking naar mensen, van binnen naar buiten en weer terug.” Zegt ze.

“Zou het zo kunnen zijn dat je in die uitreiking steeds meer stukje van jezelf terug vindt?”

Ze knikt ja en haar ogen stralen.

Dit is een reis en vooral een zoektocht naar eigen identiteit, los van de Familie identiteit. En soms is de prijs te hoog. Je heb je werkelijk los te maken van iedereen om wellicht ooit weer thuis te kunnen komen.Het vraagt om persoonlijke groei en lef om vanuit verbinding met jezelf de juiste normen en waarden vanuit jou familie systeem mee te kunnen nemen. Je bent het toch allebei of je het wilt of niet!