Voor mij zit een slimme vrouw met enorme doorzettingsvermogen, zelfstandig en lief. Ik ken haar al een aantal jaar en ze volgt sinds kort een coaching traject bij mij.Ze heeft al een universitaire opleiding gevolgd en heeft haar eigen onderneming. Hieronder lees je een kort stukje uit het interview die ik met haar heb gehad.

“Wat is je relatie met je geboorteland?” vraag ik aan haar

“Ik voel me heel erg verbonden. Ik hoor erbij en tegelijkertijd ook weer niet, voel warmte en liefde. Een soort onbereikbare liefde. Het is jammer en spijtig dat het zo gegaan is.

Dan valt er even een stilte…..

Eigenlijk wou ik helemaal niet weg. Ik was 21 jaar en mijn familie vond dat het beter voor mij was om naar Nederland te komen. Betere toekomst. Ik ben er mee akkoord gegaan zonder echt te weten wat dat inhield. Nu kan ik wegens omstandigheden niet terug.Ik ben heel erg op mezelf geweest, moest voor mezelf zorgen omdat ik alleen was. Vinden van financiële zekerheid was mijn doel geworden. Dat gaf me een veilig gevoel.Ondertussen voel ik me veilig in Nederland en toch voel ik me er los van.Vandaag tijdens een wandeling heb ik voor het eerst voor 10 seconden kunnen ervaren dat mijn voeten echt verbinding maken met de Nederlandse bodem. Ik mag blijven. Ik hoor erbij.”

Ik krijg er kippenvel van terwijl ze me dit vertelt en we worden allebei emotioneel.

“Heb je het verlies ooit genomen en om gerouwd?”vraag ik aan haar

“Nee” antwoordt ze.

“Wat is je hartewens?” vraag ik aan haar

“Ik wil het land weer kunnen bezoeken en verbinding mee kunnen maken.Eigenlijk de verbinding weer herstellen. Met mensen zijn, tussen de mensen zijn. Het is een stukje van mezelf die daar loopt. En vrolijk, spontaan meisje.Ik wil aan mijn dochter laten zien hoe het daar is.” antwoordt ze.

“Dat vrolijk, spontaan meisje die heb je daar achtergelaten. Echter zit ze nog wel in jouw. Om haar weer te ontmoeten hoef je niet perse terug. Dat kan ook hier, door innerlijk weer terug te gaan en je met haar te verbinden, kan je haar weer meenemen”vertel ik haar.

Ze glimlacht. Ik zie dat vrolijke meisje al doorheen kijken.

Dit is een verhaal over verlies, over onbereikbare liefde. Een liefde die zorgt dat je niet helemaal kan aankomen in Nederland. Je staat me een been in je geboorteland omdat je nooit echt afscheid heb genomen.

Migratie gaat gepaard met verlies. Ik herken haar doorzettingsvermogen, na mijn migratie ben ik ook hard aan het werk gegaan en goede carrière gemaakt. Alles gedaan om een plek te vinden in Nederland en mij thuis te voelen.Echter door afstand en migratie had ik ook wat verloren en hoe pijnlijk ook, het verlies had ik te nemen. Toen kon ik pas weer aarden in Nederland en mijn plek vinden.