Over Sara Setodeh

Coach & Opsteller

Het was in 1998, op een herfstige dag met regen waarop ik samen met mijn ouders en mijn jongere broer in Nederland aankwam. Mijn eerste indruk was ook niet gelijk hartverwarmend. Eerlijk gezegd had ik tot kort daarvoor nog nooit over Nederland gehoord of gelezen. 

Wij waren in Europa met in ons hart het verlangen naar een betere toekomst. En wat dit voor mij zou betekenen, wist ik nog helemaal niet. 

Als gedreven jong meisje heb ik binnen de kortste tijd de Nederlandse taal geleerd en ik ging me voorbereiden voor een universitaire opleiding. De eerste tijd wou ik beslist weer terug, ik vond het moeilijk en eenzaam.

Twee jaar later begon ik met mijn studie aan de Vrije universiteit in Amsterdam.Vanaf dat moment dacht ik niet zoveel meer aan wat ik achtergelaten had en was gefocust op de toekomst.Ik wilde deze nieuwe wereld gaan ontdekken en erbij gaan horen zonder me ergens schuldig te voelen. Echter het leven tussen de twee culturen zorgde voor interne conflicten in mij. Thuis bij mijn ouders waren de normen en waarden anders dan in de maatschappij, precies zoals Iraanse stoofpot heel anders smaakt dan Nederlandse stampot. Het was voor mij zoeken hoe hiermee om te gaan zonder de verbinding met mijn ouders kwijt te raken. Ik voelde me als een klein meisje van mijn ouders en nog niet als een volwassene vrouw in Nederland. Dit was verwarrend.

Jaren later had ik mijn eigen praktijk en was ik getrouwd met een Nederlandse man, goed ingeburgerd zou je zeggen. Ik wist heel goed wat de Nederlandse manieren waren en kon er mee overweg.Ik pakte alle kansen om te bewijzen dat ik succes had en dat het goed met mij ging.

Al vond ik het aangenaam in Nederland, ik voelde me nergens helemaal thuis. Alsof ik nog niet op de eindbestemming was gekomen. Ik verlangde naar de plek waar de gezellige avonden met de familie en Nederlandse vrijheid samen konden bestaan. Ergens wist ik dat ik veranderd was waardoor ik niet meer tussen mijn Iraanse familie paste. Maar waar paste ik dan wel?Het was een soort gemis die niet opgevuld kon worden.

En toen werd onze dochter geboren, een mooi meisje, halfbloeds. Wij gaven haar een naam die in beide landen bruikbaar is. Zij is 50% Nederlands en 50% Iraans, toch?Eenmaal op schoolplein voelde ik me nog steeds een vreemde op een Nederlandse school en dit gevoel wou ik niet doorgeven aan haar.

Ik verzamelde moed en de reis van persoonlijke groei begon en wat ben ik blij dat ik de tijd en het geld geïnvesteerd heb in mijn ontwikkeling. De pijn van de migratie en afstand heb ik doorvoeld , het verlies genomen en al het mooie in mijn hart bewaard. Ik ben nu op mijn plek hier in Nederland en heb Iran in mijn hart gesloten.

De innerlijke strijd tussen de twee culturen is voorbij.Ik sta dicht bij mezelf en maak de keuzes die bij mij passen. En het mooie is dat ik dit allemaal doorgeef aan mijn dochter en de volgende generaties.

Mijn kernwoorden:

Krachtig met compassie.

Ik ben een coach die loveable/likeable gevonden wordt door mijn klanten. Ze voelen zich snel veilig en tegelijkertijd weten ze ook dat er geen achterdeur is.Ik zal ze niet ontzien.Niks bij mij is gek genoeg. Ik blijf onverschrokken liefdevol ook als het super spannend is.

Mijn visie:

Migratie is loskomen van wat eens was en het verlies kunnen nemen. Het is opnieuw wortelen en de verschillen kunnen integreren om je uiteindelijk thuis te kunnen voelen in waar je aangekomen bent.Dan kom je dicht bij jezelf en maak je de keuzes die bij je passen.

Als je me zou kennen, zou je weten dat:

-Ik van een ochtendwandeling door het bos hou.

-Je me wakker kan maken voor sushi.

-Ik Yoga en meditatie niet wil missen in mijn leven.

-Ik een ochtendmens ben en dat je me na 22:00u echt niet moet bellen.

-Ik meestal drie boeken tegelijk aan het lezen ben.

-Ik ben heel eerlijk en oprecht.

Ik ben het kind van Iran. Met Iran in mijn hart geef ik mezelf een plek in Nederland om ook Iran te eren.